Star 25 był przedstawicielem pierwszej generacji rodzimych ciężarówek średniej ładowności ze Starachowic. Wywodził się w prostej linii od produkowanego w latach 1948-1957 Stara 20, którego konstrukcja nawiązywała do dorobku przedwojennego zespołu inżynierów, którzy w latach 30. XX wieku zaprojektowali serię rodzimych samochodów ciężarowych PZInż. 703, 713 i 723. Wdrożenie ich do produkcji przerwała wojna. Krótko mówiąc – to, co nie zdążyło wyjechać na drogi przed wojną, po jej zakończeniu pomagało odbudowywać kraj i utrzymywać jego transport w pierwszych dekadach PRL.

Prototyp Stara 25 zaprezentowano w 1956 roku. Pod nowatorską kabiną zamontowano prototypowy, sześciocylindrowy, rzędowy silnik benzynowy typu S470 o pojemności 4196 cm³ i mocy maksymalnej 69,8 kW (95 KM). Jednostkę napędową połączono z nowoczesną, pięciobiegową, manualną, niezsynchronizowaną skrzynią biegów. Ładowność prototypowego Stara 25 zwiększono do 4000 kg dzięki wzmocnieniu mocowania resorów oraz zastosowaniu dwóch amortyzatorów ramieniowych w przednim zawieszeniu. Modelem przejściowym między Starem 20 a 25 był Star 21, w którym zastosowano jedynie część zmodernizowanych elementów opracowanych na potrzeby prototypu z 1956 roku. Produkcję seryjną Stara 25 rozpoczęto w 1960 roku. Zrezygnowano wówczas z nowoczesnej kabiny prototypowej, decydując się na gruntowną modernizację dotychczasowego rozwiązania. Montowano także prostszą i mniej komfortową kabinę typu N23, produkowaną przez FSC w Lublinie. Napęd stanowiła seryjna jednostka będąca rozwinięciem prototypowego silnika z 1956 roku.

Wśród wielu wersji, z krótkim lub długim rozstawem osi, znajdowały się między innymi ciągnik siodłowy, dźwig, pług śnieżny, meblowóz i samochód pożarniczy. Powstała również prototypowa odmiana trzyosiowa oraz bardzo ciekawy „Tropic”, dostosowany do warunków klimatycznych krajów afrykańskich. Elementy jezdne i napędowe Stara 25 zastosowano także w autobusach San H25A i San H25B, produkowanych w latach 1961–1967 przez Sanocką Fabrykę Autobusów. „Osiołek” dzielił ponadto wiele podzespołów, w tym silnik i skrzynię biegów, z kultowym wojskowym Starem 66, znanym również pod nazwą „Pszczółka”. Jego pochodną był także model 27, napędzany rodzimym silnikiem wysokoprężnym.

Do 1971 roku zbudowano ponad 118 tysięcy Starów 25. Nieco wcześniej, w 1968 roku, do produkcji weszły modele 28 i 29, które miały wyznaczać kierunek rozwoju polskiego transportu na kolejne lata. Nowocześniejsze, wyposażone we francuskie kabiny i napędzane między innymi licencyjnymi silnikami, stopniowo przejmowały obowiązki swoich poprzedników, otwierając drogę znanemu po dziś dzień Starowi 200.

Poczciwy „Osiołek” zaczął odchodzić na boczne drogi, do niewielkich przedsiębiorstw prywatnych i spółdzielczych, gospodarstw oraz małych remiz. Wraz z przemianami ustrojowymi i gospodarczymi jego historia zaczęła dobiegać końca. Niestety, większość egzemplarzy ostatecznie zakończyła swój żywot na złomowiskach. Tak kończyła się epoka małych, twardych ciężarówek, których konstrukcyjny rodowód sięgał jeszcze czasów przedwojennych, a których zadaniem było dowieźć ładunek do wyznaczonego celu. Niezależnie od tonażu, stanu nawierzchni, czasu, czy liczby przygodnych napraw. W pogodę i w deszcz. Jak to było w piosence.