Od przejmującej opowieści o dorastaniu w cieniu alkoholizmu, przez hipnotyzujący teatr tańca, po osobiste wyznania Krystyny Jandy i muzyczne eksperymenty Kuby Więcka. Powracający po pięciu latach do Gdyni R@Port pokazał, jak wiele języków ma współczesny teatr. W dniach 21–24 października Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych ponownie połączył artystów i publiczność, przekraczając granice między teatrem, muzyką, tańcem i sztukami wizualnymi.
Powrót R@Portu do Teatru Miejskiego w Gdyni to odważne zwrócenie się ku interdyscyplinarności. Sztuka teatralna, taneczna, filmowa zagościła nie tylko w przestrzeniach gospodarza, ale i w całym mieście. Na Festiwalu pojawili się twórcy mający wpływ na rozwój współczesnej kultury tacy jak m.in. Krystyna Janda, Zbigniew Libera i Kuba Więcek. Wspólny mianownik to śmiałość w poszukiwaniu nowych form wyrazu oraz zdolność do poruszania spraw osobistych i społecznych w sposób rezonujący ze współczesnym widzem.
- Tegoroczna edycja otwiera nowy rozdział – bardziej różnorodny, odważny i wychodzący poza tradycyjne granice teatru. Współczesna dramaturgia nie musi przecież zaczynać się i kończyć na scenie. Jest totalna - jest ruchem, obrazem, dźwiękiem, muzyką, performansem, a przede wszystkim – spotkaniem z drugim człowiekiem – mówi Marta Miłoszewska, Dyrektorka Festiwalu i Dyrektorka Teatru Miejskiego w Gdyni.
Na rauszu
Zaprezentowane tytuły operowały odmiennym językiem scenicznym, wnosiły własny ładunek emocjonalny i proponowały osobne spojrzenie na teatr. To sztuka, której nieobce są wyzwania społeczne takie jak alkoholizm przejmująco ukazany w „Mireczku” Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie. To niepozostawiająca obojętnym adaptacja reportażu „Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu” Aleksandry Zbroi, która mówi o chorobie alkoholowej rodzica z perspektywy dorosłego dziecka. Z korowodu migawek-wspomnień snutych nad trumną wyłania się poruszająca historia – pełna traumy, marzeń o relacji i żalu po stracie – w której w rolę ojca wciela się terapeuta. Rozmowa z nim zmusza córkę do zmierzenia się z lękiem i bolesną przeszłością. Reżyser Krzysztof Popiołek wraz ze scenografką Anną Wołoszczuk mistrzowsko oddają obraz życia z osobą na rauszu, a wykorzystane w spektaklu fragmenty animacji Disneya pokazują, jak głęboko obecna jest w naszej codzienności kultura picia.



