Zainteresowanie lifestylem tamtego okresu nie ogranicza się tylko do muzyki, mody, filmów, całkiem awangardowej architektury, czy meblościanek. Przekłada się także na motoryzację, sprawiając że zakup na przykład Warszawy, wiąże się z wydatkiem takim samym jak dobrze utrzymany, porównywalny wiekowo Cadillac, lub Mercedes. Entuzjaści motoryzacji, którzy od początku obecnego wieku wyciągnęli już z krzaków i komórek wszystkie możliwe Osy, Mikrusy i Syreny, prowadzą obecnie systematyczne polowania z nagonką na porzucone w zakamarkach podwórek i ogródków działkowych, na PRL-owskie autobusy. Czasami z sukcesem, czego najlepszym przykładem jest odkrycie dwóch egzemplarzy krótkoseryjnego autobusu „Bałtyk”, który powstawał w latach 1961 – 1963 w Koszalinie, na podwoziach czeskiej Skody. Tej samej, która w pełnej licencyjnej odmianie stała się tak popularnym „Jelczem – Ogórkiem”.

Ogórek to Skoda. Warszawa to sowiecka Pobieda. San H100 to zaś całkowicie polska konstrukcja. Jej historia wywodzi się od jeszcze XIX wiecznej fabryki w Sanoku, która przed wojną, budując wagony, rywalizowała z takimi potęgami jak sławny warszawski Lilpop Rau i Loewenstein. Częściowo odbudowana i uruchomiona w 1944 roku, przez kolejne sześć lat nadal budowała wagony, aby na początku kolejnej dekady rozpocząć produkcję sprzętu motoryzacyjnego. Początkowo były to nadwozia autobusowe i pożarnicze na włoskich i angielskich podwoziach. W 1950 roku zmontowano także 71 sztuk okazałego autobusu międzymiastowego Fiat 666RN a rok później skonstruowano pierwszy własny autobus, na podzespołach krajowego Star-a. W latach 1951–1959 bramy Sanockiej Fabryki Wagonów opuściło łącznie 2507 międzymiastowych autobusów Star.

Polityczne przesilenie i gomułkowski przełom 1956 roku były niezwykle ważnym momentem dla autobusów z Sanoka. W 1955 roku do kadry inżynierskiej dołączył młody konstruktor i stylista, potomek założycieli fabryki, Zdzisław Beksiński. Artysta brał udział w projektowaniu kilku nowatorskich prototypów a niektóre jego pomysły trafiły do seryjnych konstrukcji. Był też autorem sławnego bociana - znaku fabrycznego Autosana, który wziął się od gniazda tych ptaków, założonego na dachu jednego z fabrycznych budynków. Przyjście do pracy Beksińskiego biegło się z pracami projektowymi nad nowoczesnymi, samonośnymi autobusami serii San H01, 25, 27, które choć wizjonerskie, podobnie jak niektóre warszawskie wieżowce z tamtego okresu, okazały się niezwykle awaryjne i kłopotliwe w użytkowaniu. W tych okolicznościach w milenijnym roku 1966, na scenę wkroczył znacznie bardziej konserwatywny San H100, którego postawę stanowiła solidna rama. W porównaniu do nadwozi samonośnych był to zdecydowany krok wstecz. Większa masa, mniejsze wnętrze, wyższa podłoga. Przyglądając się jednak realiom polskiej komunikacji autobusowej aż do lat 90. XX wieku – wszak ramowe były też „Ogórki”, czy „Ikarusy”, taka koncepcja oznaczała praktycyzm i wytrzymałość. Napędzany silnikami diesla, produkowany był seryjnie w dwóch odmianach: 5873 miejskich i 17 897 międzymiastowych. Jego wyróżnikiem było bardzo harmonijne nadwozie z efektownym grillem, w którym można doszukać się włoskich inspiracji. Miał też ładne wnętrze i bardzo efektowną deskę rozdzielczą, znaczoną ręką wybitnego artysty. Pojazd mógł się podobać. Problem w tym, że jego przeznaczeniem była ciężka codzienna praca w błotnistym, dziurawym interiorze. Stąd zachowane, nieliczne, czarno – białe zdjęcia, dają nam przeważnie obraz wyeksploatowanych półwraków.

Zupełnie inaczej prezentują się wyremontowane egzemplarze muzealne, które można oglądać w Warszawie, Szczecinie, Bydgoszczy i pomorskim Muzeum Techniki Wojskowej Gryf w Dąbrówce. Pod Wejherowem, oprócz znanej w całej Polsce kolekcji militarnej zobaczymy także całkiem imponującą reprezentację samochodów i motocykli, znanych z dróg PRL- u. San H100 ogrywa wśród nich szczególną rolę. Takim autobusem jeździł w PKS tata twórcy placówki, Mariana Koteckiego. San H100 był też pierwszym autobusem prowadzonym osobiście, pod nadzorem rodzica, przez pana Mariana, który do dziś potrafi wskoczyć za kierownicę i pokonać nim kilkaset kilometrów w drodze na zlot klasyków i oldtimerów. Z takich rzeczy wyrosnąć się nie da.