Po premierze wielu widzów mówiło, że to komedia, która bawi, ale nie kończy się wraz z ostatnią sceną — zostaje w głowie i nie daje spokoju. Skąd Twoim zdaniem bierze się ten efekt?

Rodzina potrafi być najbliższym miejscem na świecie — i jednocześnie najbardziej toksycznym. Słuchając dialogów bohaterów, każdy w pewnym momencie odnajduje sytuacje, które zna z własnego doświadczenia albo takie, o których przynajmniej słyszał. I wiesz co? To jest cudowne, że ludzie po spektaklu śmieją się, a potem jeszcze długo o nim rozmawiają. Bo ten temat jest jak drzazga. Niby mała, ale nie daje spokoju.

Jak przebiegała praca nad spektaklem od kuchni?

Intensywnie. I z dużą ilością śmiechu, co jest dość paradoksalne, biorąc pod uwagę ciężar tematu. Bywały momenty, kiedy razem z aktorami śmialiśmy się tak bardzo, że trzeba było przerywać próby. Ale zdarzały się też takie dni, po których człowiek wychodził z sali i miał ochotę zadzwonić do matki. Albo… nie dzwonić (śmiech).

Obsada jest kameralna, ale bardzo wyrazista.

Tak, na scenie widzimy tym razem aktorów gościnnych: Mateusza Deskiewicza i Jakuba Firewicza. To dwa zupełnie różne temperamenty sceniczne. Jeden opiera się bardziej na precyzji i kontroli, drugi ma w sobie nerw, impuls i aktorską „iskrę”, która potrafi nagle wywrócić scenę do góry nogami. I właśnie zderzenie tych dwóch energii daje najlepszy efekt. „Pół na pół” jest przecież o relacji, o napięciu, o ciągłym przesuwaniu granic — o sytuacji, w której raz jeden ma przewagę, a za chwilę wszystko się odwraca. Oni świetnie to czują i bardzo dobrze się w tym uzupełniają.

Spektakl odniósł ogromny sukces za granicą — w Hiszpanii obejrzało go ponad pół miliona widzów, był też grany m.in. w Portugalii, USA i Wielkiej Brytanii. Czy wchodząc w ten projekt, czułeś presję?

Presję? Nie. Raczej ekscytację. Wyszedłem z założenia, że jeśli coś działało na widzów w Hiszpanii, Portugalii, USA czy Wielkiej Brytanii, to znaczy, że to jest historia uniwersalna. A ja lubię robić teatr, który poza lekkością wynikającą z gatunku daje przestrzeń do refleksji. No i lubię moment, kiedy widz wychodzi z poczuciem: „Kurczę, nie spodziewałem się tego po komedii”.

Scenografia jest tu bardzo minimalistyczna i chłodna. Jaką rolę pełni w budowaniu napięcia tego spektaklu?

Ogromną. Agnieszka Szewczyk zaprojektowała scenografię symboliczną i funkcjonalną, która niesie w sobie chłód i napięcie. To nie jest „ładne mieszkanie z katalogu”. To przestrzeń, w której od początku czujesz, że coś zaraz pęknie. A w „Pół na pół” wszystko krąży wokół tego, co pęka — w ludziach, w relacjach, w głowie.

Premiera w Konsulacie Kultury w Gdyni była bardzo intensywnie odbierana przez publiczność. Jak ten wieczór zapisał się w twojej pamięci?

Jako wieczór, w którym publiczność była z nami od pierwszej minuty. Były momenty śmiechu — głośnego, niemal jak na najlepszych farsach, ale były też chwile ciszy. Tej najcenniejszej, kiedy czujesz, że widz słucha i nie chce uronić ani słowa. I to jest największy komplement dla teatru. Nie brawa. Tylko ta cisza, która mówi: „Jestem z tobą”.

Co dalej z „Pół na pół”? Jak widzisz przyszłość tego tytułu?

Gramy dalej. I mam poczucie, że to będzie tytuł, do którego ludzie będą wracać. Bo to jest komedia, która nie kończy się na śmiechu — ona zostaje w głowie. A jeśli widz po wyjściu mówi: „To było mocne, śmieszne i trochę niepokojące”, to znaczy, że zrobiliśmy robotę.

A prywatnie — co ten spektakl znaczy dla ciebie jako twórcy?

To jest taki moment, kiedy czuję, że Bałtycki Teatr Różnorodności może sobie pozwolić na repertuar odważniejszy. Że komedia nie musi być tylko „lekka i przyjemna”. Może mieć pazur, napięcie, a nawet ten delikatny dreszcz, który sprawia, że śmiejesz się trochę z niedowierzaniem. I że nasza publiczność jest już gotowa na różne formy teatru. A najlepszy śmiech to ten, który bierze się z prawdy. Nawet jeśli ta prawda jest… lekko niewygodna.