Istotną częścią pracy jest kontrola całego procesu. Twórcy sami zbierają bursztyn, selekcjonują odpowiednie kawałki, obrabiają zawieszki ręcznie, projektują, montują, polerują i pakują gotowe wyroby. Dzięki temu mają wpływ nie tylko na estetykę, ale również na trwałość i jakość przedmiotów. Na początku korzystali ze srebrnych elementów znanych polskich producentów jubilerskich, dziś część półfabrykatów wykonują samodzielnie, co pozwala im jeszcze mocniej uniezależnić projekt od gotowych, powtarzalnych rozwiązań.

- Bursztyn wymaga dużej uważności technicznej. Naszyjniki zawsze tworzymy na jedwabnej nici z węzłowaniem, i to rozwiązanie ma swoje powody. Bursztyn jest dość kruchy: nawlekanie go na linkę wymieszaną z metalem lub naturalnymi minerałami oznacza szybkie zużycie wyrobu. Kamień będzie stopniowo ścierał się w pył, a w pewnym momencie po prostu się rozsypie. A jeszcze – jeśli naszyjnik nagle się zerwie, koraliki nie rozsypią się na wszystkie strony i da się go dość łatwo naprawić.

Twórcy podkreślają, że pracują wyłącznie z naturalnymi kamieniami i dużą wagę przykładają do ich weryfikacji. Dotyczy to zarówno bursztynu, jak i pereł oraz innych minerałów wykorzystywanych w biżuterii. Perły są sprawdzane pod kątem naturalności, a dostawcy dobierani ostrożnie. Dla Bursztynowej Bajki autentyczność materiału nie jest dodatkiem marketingowym, lecz podstawą odpowiedzialności wobec klienta. Co więcej, marka konsekwentnie odchodzi od stereotypowego myślenia o bursztynie. Nie próbuje odcinać się od tradycji – przeciwnie, korzysta z materiału silnie związanego z Gdańskiem i Bałtykiem – ale interpretuje go w sposób bardziej aktualny.

- Niestety, za bursztynem ciągnie się ślad utrwalonych stereotypów. Trochę smutno widzieć, jak materiał bywa postrzegany jednostajnie, ale w swoich pracach staramy się te wyobrażenia łamać. I bardzo cieszy nas, gdy sami klienci mówią nam o tym: że w bursztynie zobaczyli coś nowego, współczesnego, nieoczekiwanego – podsumowują Arina i Andrzej.