Ale po kolei.

Oto nad polskim wybrzeżem zaparkował wielki wycieczkowiec sieci Gołębiewski. To obiekt, który wielokrotnie trafiał na pierwsze strony gazet. Nic dziwnego: architektoniczny rozmach łączy się tu z zaskakującymi okolicznościami jego powstania. No bo kto wydał na to zgodę? Jak to w ogóle było możliwe?

Nie ukrywam, że dla mnie jego biała bryła nie jest rażąca. Wygląda schludnie i tylko z nielicznych perspektyw przytłacza swoją wielkością. Świetnie, że powstał z dala od innych obiektów. To znacznie lepsze rozwiązanie niż w Mikołajkach czy Karpaczu, gdzie obecność tak wielkiego cielska dominuje w miejskiej panoramie. Niestety, w detalu nie jest już tak dobrze: problem z samowolą budowlaną przy basenach, liczne niedoróbki, no i niedziałająca klimatyzacja.

Ten obiekt dla jednych jest samotną wyspą luksusu, dla innych – kiczem i molochem. Nie zmienia to faktu, że przyjechało do niego sportowymi samochodami wielu zamożnych Polaków. Jest to więc miejsce aspiracyjne i symbol nowej Polski. Oto mamy hotel „jak w Turcji”. Wielu osobom nie przeszkodziło nawet to, że ceny są wyższe. Chcieli poczuć u nas „Zachód”. Czy rzeczywiście go poczuli?

Książulo w swoim pasjonującym materiale obnaża sposób funkcjonowania tego miejsca. Zbyt długie korytarze sprawiają, że lody nie docierają do pokoju odpowiednio zmrożone, a wyciskanie pieniędzy widać na każdym kroku. Bo jak to możliwe, żeby za room service dopłacić 300 zł? Podobno ceny mają ulec zmianie.

Ten hotel to niezwykła maszyna, a jej niedoskonałości, w tak ogromnej skali, urastają do kuriozalnych rozmiarów. Przywołuje mi to dokument „Totalna katastrofa: śmierdzący rejs”. Oto na wycieczkowym statku przestaje działać praktycznie wszystko: toalety, kuchnia, a nawet moralność. Zaczynają obowiązywać prawa dżungli – trochę jak podczas Fyre Festival, tylko na wodzie. Gdy nasze podstawowe potrzeby nie są zaspokojone, przestajemy być mili i kulturalni.

Z ciekawostek: raz widziałem na najwyższym piętrze Hotelu Gołębiewski cały las wiader ustawionych pod cieknącym dachem. Optymalizacja tak ogromnego biznesu ma w wielu aspektach swoją mroczną stronę.

Choć Tadeusz Gołębiewski zmarł w 2022 roku, gołym okiem widać jego pomysły. Monstrualny podjazd, kolumnada, kiczowate dywany oraz lobby, które swoim przepychem i skalą kojarzy się ze starożytnym Egiptem. Nie mówiąc już o kilometrach korytarzy i ponad tysiącu pokoi.

Czy to odpowiedź na nasze polskie kompleksy? Czy naprawdę potrzebujemy takiej skali, by poczuć się wystarczająco fajni i zamożni? A może nie jest przypadkiem, że obiekt ten powstał nieopodal niemieckiej granicy?