Kobieta stolarz to chyba rzadkość.

To prawda, ludzie wciąż reagują zdziwieniem. Moja droga do warsztatu była nieoczywista – wcześniej przez siedem lat pracowałam w Niemczech. Jeździłam po świecie, mieszkałam nawet w Hongkongu. Zacięcie do designu miałam zawsze, ale przejście do stolarstwa wymagało czasu i pokory – skończyłam liczne kursy i szkolenia kierunkowe. Cieszę się jednak, że zaczynałam od zera, pracując na każdym szczeblu. Dzięki temu dziś jako producent znam swój produkt od podszewki i nic nie jest w stanie mnie zaskoczyć.

Początki były trudne?

Najtrudniej było mi udowodnić swoją wartość innym. Ludzie patrzyli na mnie sceptycznie. Na początku myślałam nawet, żeby ukrywać fakt, że to ja za tym stoję. Jednak po latach pracy w męskim gronie wypracowałam sobie szacunek, a bycie kobietą stało się wręcz atutem. Jakość moich produktów obroniła się sama. Wydaje mi się, że kobieta dobrze pilnuje jakości i ma do niej oko. Od początku, jak tylko zobaczyłam ten kawałek drewna, wiedziałam, że to jest moje i absolutnie tego nie oddam. Nawet, gdy przychodzą gorsze momenty, idę twardo przed siebie. Mam pewność, że tego, co zbudowałam, nikt mi już nie odbierze.

Z jakimi wyzwaniami mierzy się pani dziś – jako twórczyni i właścicielka jednocześnie?

Największym wyzwaniem jest samo bycie przedsiębiorcą i łączenie wielu ról, bo wciąż czuję się przede wszystkim artystyczną duszą. Trudno mi się przełamać do tego, że trzeba też pokazywać siebie. Do tego dochodzi coś, o czym rzadko się mówi – samotność. Nie miałam w rodzinie stolarzy ani designerów, wszystko budowałam od zera. Brak czasu czy pieniędzy da się poukładać, ale samotność w tej drodze bywa najtrudniejsza, zwłaszcza na początku. Szczęśliwie teraz mam już silne wsparcie, zarówno w środowisku biznesowym, jak i w rodzinie. Mąż i syn pomagają, choć na co dzień zajmują się czymś innym. Kluczową rolę odgrywa brat – ślusarz. Dzięki niemu mam pełną kontrolę nad elementami stalowymi, które wcześniej zlecane na zewnątrz często rozmijały się z moją wizją. Dziś rozumiemy się bez słów. Nawet córka dokłada swoją cegiełkę, nagrywając materiały do mediów społecznościowych.

A skąd wzięła się nazwa i numerologia Touch Wood 888?

Ta nazwa od początku siedziała mi w głowie. Pochodzi od angielskiego wyrażenia „touch wood”, czyli naszego: „odpukać w niemalowane drewno”. Z kolei trzy ósemki to pamiątka po moich podróżach do Hongkongu – tam ósemka symbolizuje szczęście w finansach.

Wygląda na to, że działa – patrząc na rozwój firmy.

Aż 90% naszych mebli powstaje na zamówienie. Klienci doceniają to, że projektujemy pod nich – zarówno wymiar, kolor drewna czy bejcy, jak i profil stali z palety RAL są u nas dowolne. Nie mamy jednego, stałego produktu, bo to klient jest punktem wyjścia. Do wyceny wystarczą wstępne wymiary, ale często projektujemy meble wspólnie od zera. Ktoś przychodzi po prostą szafkę RTV, a wychodzi z projektem idealnie dopasowanym do swoich potrzeb – choćby pod konkretne głośniki czy listwy. Najważniejsze jest to, żeby klient był zadowolony i wracał.

Co wchodzi w skład asortymentu Touch Wood 888?

Przede wszystkim stoły, szafki RTV, konsole, regały, biurka i zegary. Kiedyś dodatków było więcej, dziś skupiamy się na większych formach i metaloplastyce – wykonujemy barierki schodowe, regały czy szafy. Wciąż tworzę ręcznie robione, opalane tace do serów i wędlin. Od nich zaczynałam dziewięć lat temu, a dziś to nasz prezentowy bestseller. O jakości naszego wykonania najlepiej przekonać się osobiście w naszym showroomie.

Jak klienci do was trafiają?

Firma wyrosła lokalnie – w Suchym Dworze czy Ogrodach Tesoro wszyscy mnie znają. Działamy też w sieci i wysyłamy meble za granicę, ale to poczta pantoflowa jest najsilniejsza. Często klienci widzą stół u znajomych i przychodzą po własny. Zazwyczaj zaczyna się od jednego stołu, a potem wracają po szafkę RTV czy stoliki nocne – to już taki naturalny ciąg. Na targach zdarza się, że ludzie przychodzą tylko po to, żeby powiedzieć, że od lat cieszą się moimi meblami. Czasem z kolei muszę rzucić szlifowanie, odkurzyć się i jechać do klienta na pomiar nawet jednej półki, bo proszą, żebym to była właśnie ja. To największy dowód zaufania.

Czy jest projekt, z którego jest pani najbardziej dumna?

To nasz największy stół – monolit z topoli. Miał 3,5 metra długości, 170 centymetrów szerokości i aż 10 centymetrów grubości. Wszystko z jednego kawałka drewna! Do dzisiaj wspominam moment transportu, bo szczerze mówiąc, do końca nie wiedzieliśmy, czy zmieści się nam do samochodu.

Ile czeka się na taki customowy projekt?

Standardowo od 4 do 6 tygodni. W przypadku monolitów, które wymagają dodatkowego czasu w suszarni, zawsze indywidualnie uzgadniamy termin z klientem. Musimy mieć pewność, że materiał jest odpowiednio przygotowany.

Rozwija pani ofertę i jednocześnie obserwuje zmieniające się trendy. Jak znajduje pani balans między podążaniem za rynkiem a wiernością własnemu stylowi?

Myślimy o wprowadzeniu kamienia, a tkaniny już pojawiają się w naszej ofercie – tworzymy pufy na metalowych konstrukcjach. Śledzę trendy i reaguję na nie: jeśli modne staje się szkło ryflowane czy szprosy, staramy się je wprowadzać. Idziemy z duchem czasu, ale sercem pozostaję wierna drewnu. Szczerze mówiąc, nie do końca odnajduję się jednak w obecnym kierunku, który skręca w stronę laminatów i plastiku. Widać to choćby na targach – jeszcze kilka lat temu dominowało tam drewno, dziś jest go niewiele. Mam nadzieję, że wróci do łask. Wiem, że są inni stolarze, także w Trójmieście, ale niewielu szuka takich „perełek” jak ja. Wielu idzie w masowość, a ja zostawiam w swoich projektach serce.

Z czego wynika ta potrzeba tworzenia rzeczy unikatowych?

Kiedyś robiłam prostsze rzeczy, które łatwo było podrobić. To przestało mi wystarczać, dlatego zaczęłam tworzyć trudniejsze projekty, w których mogę wyżyć się artystycznie. Łączę drewno ze stalą czy szkłem, żeby dopasować się do różnych wnętrz – od loftu po styl glamour. Robiłam nawet stół ze złotą nogą; takie połączenie robi niesamowite wrażenie. Bielimy też drewno, co nadaje mu lekkości i klasy. Cały czas bawię się naturalną krawędzią, oflisem, wypełnianiem sęków czy pęknięć. Ta praca nigdy mi się nie nudzi, bo nie mam stałych produktów. Gdybym miała robić w kółko to samo, to nie byłoby zajęcie dla mnie.

Gdzie znajduje pani równowagę poza warsztatem?

Odpoczywam w lesie. Potrafię przejść 20 kilometrów z psami i tam najlepiej się czuję. Kocham naturę, to tam się wyciszam. Moim największym marzeniem jest przejście Camino de Santiago – 800 kilometrów pieszo.

Jak widzi pani rozwój Touch Wood 888 – zarówno w kontekście współprac, jak i kierunku, w którym marka będzie zmierzać?

Jestem otwarta na współpracę nie tylko z klientami indywidualnymi, ale też z markami – tworzę dla nich dedykowane kolekcje. Mam na koncie kompleksowe realizacje dla restauracji czy duże stoły konferencyjne dla biur. Potrafimy dostosować się do projektów zewnętrznych architektów albo zaproponować własne rozwiązania.

Chcę się dalej rozwijać i szukać nowych współprac, ale nigdy nie stanę się producentem masowym. Zależy mi na tym, żeby iść do przodu z trendami, zachowując jednocześnie charakter i „duszę” moich mebli. Największą radość daje mi tworzenie rzeczy dokładnie dopasowanych do potrzeb klienta. Mogłabym sprzedawać gotowe produkty, ale to nie byłoby moje. Najważniejsze, żeby klient wychodził ode mnie z czymś oryginalnym i był po prostu zadowolony.