Najpopularniejszym polskim Car Audio tamtych czasów, były z pewnością produkowana od 1972 roku przez Diorę, rodzina radioodbiorników Safari. Tu ciekawostka, pierwsze Safari projektowano od razu z myślą, że musie sprawnie pracować w zakresie temperatur od -25°C do +60 °C. Popularne Safari produkowano w siedmiu odmianach do końca lat 80. ubiegłego wieku a pierwsze radia tej marki kupili dzierżoniowscy taksówkarze.

W 1975 roku na rynku pojawił się Skald, czyli pierwszy samochodowy odbiornik radiowy z wbudowanym odtwarzaczem kaset, wprowadzony do produkcji przez ZR Diora. Solidny montaż, oraz nowocześnie zaprojektowany panel wykonany z wysokiej jakości tworzyw, sprawiają że odbiornik ładnie wygląda i do dziś jest trwały i przyjemny w obsłudze.

Jednym z najnowocześniejszych odbiorników samochodowych lat 70 był Akropol. Odbiornik zdobył dwa złote medale. Pierwszy, na Jesiennych Targach Krajowych Poznań ’74, a drugi, w roku następnym, na Międzynarodowych Targach w Lipsku. Po czym zamówienia na radio były tak duże, że nawet przekraczały możliwości produkcyjne Diory.

Kolejnym kultowym odbiornikiem samochodowym z PRL-u, był z pewnością Tramp, przeznaczony do odbioru programów radiowych na falach ultrakrótkich i na falach długich z radiostacji centralnej. Tramp przeznaczony był do Fiata 126-p. Przez to krótszy od pozostałych odbiorników samochodowych, aby zmieścił się do płytkiej wnęki. O ile Trampa nazwalibyśmy dziś budżetowym, to Wiraż 5, produkowany w latach 1981-1989, był wysokiej klasy stereofonicznym radioodtwarzaczem samochodowym przeznaczonym do odbioru programów radiowych o emisji AM na falach długich, średnich i o emisji FM na falach ultrakrótkich nadawanych w wersji mono jak i stereofonicznej oraz do odtwarzania nagrań mono i stereofonicznych z kaset. Zastosowano w nim szereg nowoczesnych podzespołów i rozwiązań konstrukcyjnych (jak na tamte czasy): zespół strojenia z licencyjnym wariometrem AM, elektroniczny układ sterowania silnikiem wraz z sygnalizacją optyczną, elektroluminescencyjny wskaźnik biegu taśmy i odbioru stereo. Dużą zaletą było też jednodźwigniowe sterowanie pracą odtwarzacza oraz szybkie przewijanie w przód i w tył.

Kolejnym „ekskluzywnym” modelem, był nieco starszy Rekord z 1977 roku, konstruowany z myślą o Polskim Fiacie 125P. W tym samym roku co Rekord zaprojektowano pierwsze polskie samochodowe radio stereo o nazwie Echo. W tym kolorowym towarzystwie pojawiła się także propozycja z Trójmiasta. To Magmor PS212 Stereo, czyli samochodowy odtwarzacz kasetowy stereofoniczny PS 212. Jego wersja monofoniczna to model P 211. Prostej konstrukcji odtwarzacz z wyborem rodzaju taśmy (Fe – Cr) z regulacja barwy dźwięku, regulatorem równoważnia dźwięku (balance) i możliwością przewijania kasety tylko w przód, powstawał w latach 70. i 80. XX wieku w Gdańsku.

Ostatnim polskim radioodtwarzaczem samochodowym była Diora RPS-655 z 1995 roku, który dziś jest trudniejszy do zdobycia od pierwszego Żerania. Należy nadmienić, że Mobilne Muzeum Polskiego Car Audio to nie tylko szafa i same odtwarzacze i odbiorniki, ale także bogata biblioteka dokumentacji, katalogów i schematów, które dziś są często bardzo trudno dostępne. Twórca i partnerzy projektu zapraszają do współpracy osoby zainteresowane urozmaiceniem swojego targowego stoiska, wystawy, imprezy motoryzacyjnej, lub stworzenia w oparciu o Mobilne Muzeum Polskiego Car Audio, wystawy czasowej w instytucji kultury. Kuratorzy muzeum prowadzą też wykłady w szkołach. Jedno jest pewne. Takiego projektu jeszcze nie było – nie tylko w Trójmieście, czy na całym Pomorzu.