Jest również autorką książki Droga do Marynarza – prawdziwej historii o walce z przeciwnościami losu. Już jako 13-letnia dziewczynka doznała poważnej kontuzji sportowej, która zapoczątkowała wieloletnie problemy zdrowotne. Diagnoza - mięssak Ewinga. Mimo bólu i trudności nigdy się nie poddała i postanowiła opowiedzieć swoją historię, by wzmacniać innych i pokazywać, jak ogromną siłę ma człowiek. Dziś Karina ponownie staje przed ogromnym wyzwaniem.Aby móc normalnie funkcjonować, dać córce jak najwięcej normalności, pracować i dalej pomagać innym, potrzebuje specjalistycznej protezy nogi: https://pomagam.pl/g6k3r6

Karina: Kiedyś, przed operacją udzielałam takich wywiadów.

Mam wrażenie, że jesteś niezniszczalna. Wiedziesz bardzo wymagające życie, choć pełne miłości. Jakie wydarzenia w twoim życiu sprawiły, że nie boisz się chcieć więcej?

K: Jestem środkowym kochającej się i bardzo normalnej rodziny dzieckiem. Od kiedy pamietam, moi rodzice uczyli nas przytulania jak i obowiązków, mieliśmy z rodzeństwem wolność ale pod nadzorem nadopiekuńczości, wpojona nam, że cokolwiek by się waliło i pluło, rodzina to potęga. Mam młodsza siostrę i starszego brata, każde z nas jest inne. Ja jako jedyna owca w stadzie, od dziecka żyłam w świecie bajek, w świecie marzeń, mój świat miał barwy staroświeckiej romantyczki. Marzyłam o księciu z bajki, o życiu jak w bajce...uważałam, czułam, że jestem inna. Dzięki moim rodzicom, stałam się silna, dzięki swojej wyobraźni stałam się kopciuszkiem. Życie było piękne.... Dlaczego kocham i doceniam życie? Jak w każdej bajce pojawia się rysa, moja miała nazwy:

Rak kości 
Bieda 
Głód 
Ziąb 
Samotność 
Jak i ... 
Rodzina 
Potęga 
Ból 
Ból 
Ból 
Ból... 

Ale i 
Świadomość umysłu 
Świadomość, że jestem kowalem własnego losu 
Świadomość chwili 
Świadomość lejącej się krwi pośród milionów ludzi, którzy stoją i patrzą. Zrozumiałam w jednej chwili, że jestem Bogiem własnego czasu. Śmierć to zbawienie, dzięki przeżytej śmierci klinicznej, w której dowiedziałam się, że moja babcia nie żyje. Ale i śmierci, której ja stanowczo mówię od lat - NIE, jeszcze nie.

To wszystko ma jedno hasło - chęci.

Chęci do życia, chęci do walki, chęci do codziennego życia w parszywym bólu i ukrywa ja tego przed światem, by dać nadzieję. Jest akcja jest reakcja. Gdy trzymasz nóż nad własnym ciałem we krwi, Twoja świadomość...Twoja inteligencja, Twoje chęci - powiedzą Ci ŻYJ. Gdy każdy lekarz w Polsce mówi - nigdy nie zostaniesz matką, bo przez przedawkowaną chemioterapię zostało w Tobie wszystko popalone...a Ty wierzysz...wierzysz przez te wszystkie lata choroby i 34 operacjach, tej złamanej nogi do końca świata, tego nieudanego małżeństwa....Ty nadal wierzysz..Ja nadal wierzyłam, że kiedyś spotka swojego księcia na białym koniu i urodzę mu córkę, naszą córeczkę... spotkałam może nie księcia ale marynarza, może nie na koniu ale na statku i...urodziłam Nam piękną zdrową córeczkę Laurkę. Te wszystkie wydarzenia, uświadomiły mnie, że mamy więcej kontroli nad własnym życiem, niż jesteśmy w stanie przyjąć do świadomości.
Pamiętasz chwilę w życiu, gdy tak naprawdę, naprawdę się bałaś?

Nigdy nie bałam się o siebie. Pamietam 2 takie sytuacje. Pierwsza - gdy po latach niemocy lekarzy i błagania ich o moją zgodę na amputację nogi, widzą moją rodzinę jak bardzo zniszczyła ich moja choroba. Kilka lat spędzonych na kromce chleba, ubłaganych na kolanach przez moich rodziców przed każdymi drzwiami. Zimy przesiedziałem w kurtkach w domu, gdyż nie było pieniędzy na opał. Każdy grosz rodzice odbierali z ust rodzeństwu, by ulżyć mi w bólu i wykupić kolejne leki podczas gdy ciało zjadało mnie od środka....byłam dzieckiem... 
Pamietam, czuję tę chwilę gdy poprosiłam do siebie lekarzy i zgodziłam się na amputację. Nie bałam się o siebie...bałam się o rodzinę. Bałam się jak Oni to przyjmą, taka bardzo walczyli o moje życie, o moją nogę. Bałam się tej chwili. 
Drugą sytuacją był strach, gdy zaszłam w ciążę. Strach o dziecko. Czy przed swoje zmasakrowane ciało, przez okrutne przejścia i nieludzki ból, zdołam dać życie. Bałam się się porodu. Nie chciałam cięcia cesarskiego. Nie zgodziłam się na żaden lek, który miałby mi uśmierzyć ból choć na sekundę. Mąż zdążył dopłynąć do nas na sam poród. U Jego boku, ze złamaną, ograniczoną ruchomo nogą i okropnym bólu 6 godzin...wielkim strachu o swoje dziecko, urodziłam piękną i zdrową córeczkę. Każdy ból, każdy strach mojego dotychczasowego życia, okazał się zaledwie sekundą. Teraz jestem matką, boję się każdego dnia, ale tak bardzo pragnęłam i pragnę każdego dnia.

Jak sobie radzić  w trudnych chwilach, gdy presja, stres i obawy są jak koktajl wybuchowy?

Jak sobie radzić ? Jeśli czekasz na odpowiedz typu - idź do psychologa, Słuchaj rad, będzie dobrze, jeszcze będzie pięknie, po każdej burzy wschodzi słońce, zamknij się w domu i jedz czekoladę, zapomnij o sobie.... 
Tego ode mnie nie usłyszysz.
Chcesz sobie poradzić z „gównem”, które stanęło na Twoim idealnym życiu, to zacznij naprawdę żyć. Tylko Ja, tylko TY, tylko MY jesteśmy w stanie to gówno wyrzucić do kosza i zapamiętać do końca życia będąc siebie dumną, że to zrobiliśmy własnymi siłami i chęcią. Nidy nie wolno nam myśleć, że mamy jakieś jutro. Nigdy nie Wolno nam krzywdzić siebie. Nigdy nie wolno nam....odkładać na później siebie i kogoś, kogo kochamy. Nigdy nie wolno nam, oszczędzać uczuć, przytulania i słów - Kocham siebie, Kocham Cię. Nie odkładajmy miłości do życia na później...Bo później zwyczajnie może już nie być. Życie mamy jedno, żaden dzień, żadna chwila nie powróci. Teraz jest nasz czas START. Żyj teraz, albo...dla mnie nie ma albo. Ja nie wykupiłam biletu w jedną stronę, nikomu nie oddam choćby sekundy swojego czas. Ja i tylko ja, w miłości i świadomości. Teraz albo nigdy więcej.

Czy jest coś, czego się dziś boisz?

Boję się o swoją rodzinę. Boję się że mąż nie wróci z morza. Kiedy cudem w ostatniej chwili zmieniono mu statek, poprzedni, na którym miał być zatonął wraz z Jego przyjaciółmi. 
Boję się o swoje dziecko, ze kiedyś mogę nie zdążyć Jej uchronić przed złem tego świata, ze względu na swój stan fizyczny. Boję się tego, że moja 5 letnia córeczka jest tak silna psychicznie i tak ogromnie wrażliwa. Bywa, że jest wyśmiewana przez kolegów, że Jej taty wiecznie nie ma, a Jej mama jest kulawa i nie może nawet jeździć na sankach, bawić się w betka czy tańczyć. Łamie mi to serce każdej sekundy od 5 lat. Choć tego światu nie pokazuje, w każdej sekundzie swojego życia odczuwam paraliżujący ból. Po przebudzeniu, pierwsze kroki od kilku lat pomaga mi zrobić córeczka. Odkąd pamiętam, wstaje rano obejmuje mi chorą nogę i pcha ją w stronę dnia. Boję się, że nie daje Jej tego co dają jej inne matki, sprawne matki. Z drugiej strony, jestem z siebie i z nas dumna, że jako rodzice, potrafiliśmy wszczepić w dziecku to, co wczepiona nam. Miłość, wrażliwość i potęgę rodziny. Potęgę chęci życia, ona pokonuje każdy strach.

Czym jest dla Ciebie ,,bój się i działaj’’?

Kieruje się zasadą w życiu - jest akcja jest reakcja. Nigdy nie oddam choćby sekundy swojego życia, innej osobie. Nie pozwolę decydować o swoim losie, nie pozwolę odebrać sobie władzy nad swoimi decyzjami. Jestem oszpecona cieleśnie ale sprawna umysłowo, jestem ograniczona ruchowo, ale królową własnego czasu. Hasło - bój się i działaj, zostało wyryte we mnie w chwili diagnozy - rak kości i tym samym, rozpadu każdej cząsteczki materialnej, poza miłością rodziny. Bój się i działaj - to JA.

Jak to się robi? Jak zmienia się swoje największe słabości w siłę?

Chęci. W walce o nogę kazano mi się poddać. W walce o życie namawiano do zakończenia leczenia. W walce o małżeństwo, kazano mi je utrzymać mimo, że było we łzach. W pragnieniu życia u boku przystojnego marynarza, mówiono mi, nie masz szans. W walce o córkę, kazano mi zapomnieć o marzeniach. W walce o każdy dzień. Mówiono mi że nie wytrzymasz tego bólu.... 
Chęci. 
Tylko chęci do życia, do mojego życia, tylko ta satysfakcja bycia kowalem własnego losu i decyzji i tymże moje życie ma wartość jaką światu pokaże. Tylko chęci poprzez łzy, sprawiają, że mi się chce. Nie ma dnia, nie ma nocy, w której bym nie płakała z bólu, ze zmęczenia, z niemocy bycia alfą i omegą wszystkiego gdy ON na morzu przez wiele miesięcy w roku. Tylko łzy oczyszczają serce, oczy i umysł. Dziękuję sobie za tą romantyczną duszę, która aż kipi i pali się do życia. Każdy strach zamieniam w sile, każdą łzę i przelaną krew zamieniam w dopaminę i żyje. Żyje, bo chcę.

Jak radzisz sobie z emocjami? Wyobrażam sobie, że czasem chciałabyś wybiec z domu, iść na długi spacer, wybiegać złość na siłowni, ale fizycznie nie możesz. Po pierwsze, chora noga Ci na to nie pozwala, po drugie - jeśli Twój mąż jest na statku, opiekujesz się Waszą kilkuletnią córką. Jak się wyciszasz, jak gasisz emocje?

Pozwalam sobie na błędy. Nie karcę się za błędy. Nie karcę swojego dziecka za błędy, nie karcę swojego użytkowego psa za błędy. Nie karcę naszego małżeństwa za kłótnie. Liczy się namiętność do życia i przyzwolenie na błędy. Ja mogę się mylić, ale jestem w tym sobą. Moje dziecko może się mydlić, bo nie oczekuje by było mną. Dałam Jej życie....Jej życie. Mój mąż może być innego zdania, On nie jest mną. Mój pies będzie mądrym psem, bo ja nie mam sieczki w głowie. 
Ja pozwalam sobie i innym na popełnianie błędów, na życie swoim życiem, na wolnym wyborze. Żyje mimo iż nie miałam, urodziłam, mimo iż nie miałam. Jestem od 9 lat małżeństwie z marynarzem, gdzie większość czasu jestem sama. Szkolę swojego psa, mimo że nie często lecą łzy z każdym krokiem. 
Jak radę sobie z emocjami ? 
Ja chcę żyć, ja zawsze chciałam żyć. Ja chcę żyć ze swoją rodziną. Czekać na męża i tulić córeczkę do snu. Ja chcę dzień widzieć swoją zmasakrowaną nogę, z której wielu ludzi wyśmiewa się zadając mi ból. Ja chę żyć, nie potrzebuje do tego przebiec maratonu. Ja chce czuć w sobie namiętność każdej chwili. Namiętność tak, gorącą i głodną, że...na każdy zadany cios, odpowiem uśmiechem. Od Ciebie zależy, czy mi go zwrócisz.

Czym jest dla Was życie? Kim Wy jesteście w tym życiu? Kim jesteście dla siebie? 

Czy mam się cieszyć że moje życie z Piotrem to chwile uniesień, które chcę czuć każdej nocy ? Czy mam się bardziej cieszyć że spelnienia największego marzenia o urodzeniu Laurki, czy niszczyć dzisiaj na samą myśl i świadomość tego, że Ją i Piotra tracę,stracę, zostawię jakkolwiek to nazwać ? Czy tuląc się ze swoim dzieckiem powinnam czuć, że znów za chwilę „wyjadę” ale nie będzie mogła mnie odwiedzić i przywieźć do domu ? Czy kłócąc z mężem jestem wciąż dla Niego osobą z którą chce zasypiać i się budzić ? Czy muszę żyć w tęsknocie i strachu, w bólu przez cały czas czy to się budzę, robię obiad,pracując czy usypiając córkę ? Czy wciąż jestem radością czy osobą, która już nie wychodzi z rodziną na lody ? Czy muszę się czuć tak *ujowo winna temu, że fizycznie życie mnie pokonało ? Przez całe życie robiłam wszystko by tutaj być i zrobiłam to, kosztem ogromnym ale jestem. Całe to swoje życie mówiłam głośno, że życie jest piękne, że musimy chcieć. Teraz nie oszukam już przeznaczenia, nie wygram z tymi demonami. Obdziera mnie ze skóry żywcem. Jestem zmęczona, bardzo zmęczona, glowa by chciała, cała ja bym jeszcze bardzo chciała zobaczyć jak dziecko przychodzi szczęśliwe z nowej szkoly, wyjechać na wakacje i za chwilę cieszyć się świętami. 
Zawsze miałam wiarę w to, że wyjdę z całego gowna i tak też się działo. Ostatnio poczułam nadzieję, a dziś już jej nie mam. Wszyscy zamknęli mi drzwi. Dziś już nie mam nadziei a bez niej, nic nie ma sensu. Pojawił się strach… zaczęłam się bać. Nie chcę czuć się przegrana, winna i tak cholernie sama w tym. Czuję się problemem dla wszystkich, bo po co trzymać klocki, 
Które przeszywały działać i się śmiać. 
Życie, które tak kochałam, kobiecość, która obsesyjne pragnęłam czuć u siebie i widzieć u Was. Te wszystkie plany, marzenia i cele, wymazano mnie z tego. Jestem tak bardzo zmęczona. Tak niedawno, chodziło tylko o walkę o nogę, dziś już o to czy ktoś mi jeszcze zechce pomóc i moje dzieło 
Będzie miało mamę. Każdego dnia czuję ten cholerny ograniczony czas. Robiąc badania do chwilę, to jest za każdym razem strzał w kolano i ta bezsilność, gdzie nie mogę już schować tam gdzie zawsze wyplakac się. Wstydzę się tego, kimś się staje. Zaczynam być niewidzialna, Niechciana i czuję się problemem. Życie, które obsesyjnie brałam garściami okazało się teraz *rwą

Na raka kości zachorowałam mając 13 lat, więc okres, w którym liczy się zdanie drugiego człowieka, waha się samoocena i wiele zależy od towarzystwa w którym się znajdziemy. Pierwsze „randki”, miłości, dyskoteki, rywalizacja dziewczyn o względy. Niestety takie mamy czasy a teraz jest to jeszcze bardziej widoczne pośród młodzieży. Byłam jedną z dziewczyn, która znajdowała się w reprezentacji szkoły gry w koszykówkę. Byłam wysoka, wysportowana, ambitna. Miałam pięknie zapowiadającą się przyszłość w szkole sportowej. Życie to gra i w pewnej sekundzie podczas meczu rozdano mi karty, których się nie spodziewałam. Uderzenie piłką w nogę, koniec gry, ból aż w końcu diagnoza rak kości Miesak Ewinga. Pierwsza w Polsce operacja przeszczepu endoprotezy - nie powiodła się. Wynik - okropne blizny, zniekształcona przez te blizny noga, sztywna przez kolejne 14 lat, otwierająca się rana a z niej cieknącą latami śmierdząca ropa. Życie 13 letniej sportsmenki, która marzyła o tym by zostać fotomodelką...spaliły się we krwi na jej oczach. Lata błąkania się między szpitalem a domem, 34 operacje, coraz więcej okrutnych blizn, spowodowało że wszyscy się ode mnie odsunęli. Nie miałam koleżanek, przyjaciół. Miałam rodzinę i stół operacyjny, szpitalne izolatki przez długie lata. Nikt ze świata medycznego nigdy nie powiedział mi że blizna pozostawiona samej sobie, staje się okropnym bliznowcem. Nikt nigdy nie powiedział, że istnieją masaże, zabiegi, środki, by choć w jakimś stopniu przywrócić mi godność człowieka, dziecka, dorastającej kobiety. Zostawiono mnie samej sobie, z bólem, z wyśmiewaniem przez społeczeństwo, wyzywaniem od ogra i kaleki. Odwracaniem oczu od wyglądu nogi i popychaniu w miejscach w których powinnam otrzymać pomoc czy zrozumienie, miejscach jak np dworce PKP, lotniska czy zwykle ulice. Ludzie boją się mnie, boją się mojej nogi. Uważają, że patrząc na mnie czy pomagając mi, zarażą się. Przez cały okres dojrzewania znałam tylko uczucie skalpela i wyśmiewania mnie. Moja samoocena była...a raczej jej nie było. Ale zawsze chciałam żyć i wiedziałam, że tylko ja mogę sprawić, że mój czas będzie tylko mój. Poznałam swojego męża, który zakochał się w mojej obsesji do życia i tym samym przywrócił mi poczucie kobiecości. Już nie wstydzę się blizn, nie boję się wyśmiewania mnie, z którym nadal się spotykam. Jestem kobietą. Jestem matką, mimo iż lekarze zapewniali mnie, że matką nie zostanę, ze względu na mocno przedawkowana chemioterapię w okresie rozrodczym. Mam rodzinę, która kocha każda moją bliznę. Żałuję jedynie, że w szpitalach nie mówi się o leczeniu blizn, o metodach ich zniwelowania. Dla mnie jest już za późno i moje blizny są moją oznaką wygranego życia. Ale marzę o tym, by mówić o tym głośno. By lekarze, fizjoterapeuci kierowali pacjentów na zabiegi leczenia blizn i bliznowców. W naszym świecie poczucie własnej wartości często zależy od tego, czy możemy zapomnieć o tym jaka choroba nas spotkała. A blizny zawsze o tym przypominają.